فرصت های پیش رو همیشه از بدو وجود خوش یمن نبو ده بلکه انسان ها بوده اند که درشرایط سهل و دشوار توانسته اند با امید به تعالی ، خود را از معرکه ها نجات دا ده ورا ه سعا دت را طی کنند . فیلم سینما یی پرنده باز آلکاتراز نمایش گر زندگی فردی است که به علت ارتکاب جرمی از سوی دادگا هی درایالات متحده آمریکا به حبس ابد محکوم می شود و دوران حبسش را درجزیره ای به نام آلکاتراز و در زندانی به همین نام سپری می کند .
برت لانکستر هنرپیشه اول فیلم زندگانی خود را بدون امید به آزا دی سال ها در زندان و جزیر ه ای سر می کند که هیچ دسترسی به فردی نداشت زیرا جزیره مز بور دراقیانو س قرار داشت وچند صباحی کشتی به آن جا می آمد زندانی جا به جا می کردویا اینکه مواد غذایی می آورد.روزی درحالی که برت لانکستر ازپنجره باز سلو لش نظاره گر بیر ون بود پرند ه ای با بال شکسته را د ید که درنزدیکی او امد ه است .او به کمک خورده نانی که در اختیار داشت نظر پرنده را به خودش جلب کردو او را به سلولش کشاند .وبعد مشغول مداوای پرنده شد وچند روزی نزد او بود وبعد از التیام پرنده پرواز کرد واز او جدا شد اما هر چند روزی به او سر می زد و بدنبالش پرند ه های دیگر هم می آ مدند واز این طر یق هم تنها یی برت لانکستر برطرف می شد وهم فرصتی بدست آمد که او بتو اند با آشنایی با مختصات جسمی وروحی پرند گان پرند ه شناس متبحر ی شود وپس از ان بود با ارتبا طی که با مادر ثر وتمند ش برقرار می کرد درخواست مجلات مخصوص پرند گان را داشت وبا مطا لعه مجلات وتلفیق ان با اموخته های عملی خو یش شروع کرد از محیط زندان مقالات تخصصی برای مجلات امر یکا ارسال می کردوبعد از مدتی تبدیل شد به یکی از نویسند گان پر مخاطب نشر یات ویژه پرند گان .وبه دنبال همین پیشرفت ها بود که به یک کنفرانس علمی دعوت شد که به جهت عمق سخنر انی وجذب علا قمند ان وحامیان پرندگان توسط انان تقاضای عفو گردید وبا موافقت مقا مات مسئول برت لانکسر از زندان آزاد وبه جمع دانشمندان پر نده شناس امر یکایی پیوست.ملاحظه این رخدا مرا بران داشت که بر د اشت های خودم را درمعرض نگاه فرزندانم وخوانند گان محترم قرار دهم وانتظار دار درصورت علا قه آن را تکمیل کنند:
1-زمین خوردن فی نفسه بد نیست گاهی ناکامی ها موجب بید ا ری انسان می شودوبالا رفتن ها در مواردی نتیجه زمین امد نهاست. قطعا شعر بی بدیل دوران کودکی امان را فراموش نکرد ه ایم که می خواند یم:یه توپ دارم قلقلی می زنم زمین هوا می ره . . .
2-امید به رشد وتعالی را خواسته همیشگی زند گی امان کنیم وبه توقف راضی نشویم وحتی از ایستادن متنفر شویم وانگاه است از زمین خوردنمان بالا می رویم.
3سختی ها وپیشامد ها ی ناگوار رانیز بخشی اززندگانی بدانیم وبا او مانند غریبه ها رفتار نکنیم ولی درصدد باشیم با مد یریتی منطقی ان را درمان وتبدیل به فرصت های شاد واسان کنیم.
4-درکمال نا امید ی نیز امید را از دست ندهیم وبا تما م زیرکی درصدد دستیا بی به خوبی ها باشیم ؛ به امید آن روز و آن لحظه شیرین .
