دستگاه قضا ومسائل پیرامونی آن همانند سایر امور یک جامعه برآیند وضعیت زندگی مردمان آن دیار می باشد که غفلت از آن زنجیره وار آثار تخریبی اش برکل زندگانی وهنجارهای آن جامعه متجلی می گردد.
به بهانه همایش دادستانهای کشور
دادستانهای انقلاب وعمومی کشور در حالی همایش خود را ازبیست وپنجم اردیبهشت سال جاری
آغاز می کنند که سوالات بی شماری در مورد امور قضایی مردم وکشور در نزد خواص وعوام بی
جواب مانده است که غفلت از آنها بحران های عظیمی در روابط مردم با حکومت وبا لعکس بوجود
آورده وروزبروز بین باور عموم مردم با عدالت خواهی حکومت جدایی را به ارمغان آورده وپایه
نگرشی جدید وخطرسازی را در اذهان متبادر ساخته است.
ریاست محترم قوه قضاییه در جمع اعضای قضایی استان یزد به تاریخ 23/8/1386 با مقایسه
پرونده های ورودی به محاکم کشورمان وکشور هندوستان اظهار داشتند:درکشور هندوستان با داشتن
بیش از یک میلیارد جمعیت سالانه چهار میلیون پروند ه تشکیل می شود ؛در حالی که درکشورمان
با جمعیت هفتاد میلیون نفر سالانه هفت تا هشت میلیون پرونده تشکیل می شود!!!
اينجانب با شنیدن آمار فوق از زبان قاضی القضات کشورمان وعالی ترین مقام در دستگاه قضایی
؛وحشتی به عمق فقدان امنیت در روابط اجتماعی پیدا کردم وطبق عادت همگانی پیش خود گفتم اگر
این خبر بدون ذکر منبع را می خواندم ؛در بدو امر می گفتم :گوینده مطلب یا با ایران عناد داردو واز
روی عناد چنین تحلیلی را کرده است ویا باز هم رسانه های بیگانه ودشمنان خارجي با هدف منحرف
کردن مردم از حکومت چنین گستاخانه هتاکی کرده اند؛اما با مشاهده شخصیت عالی گوینده ؛خود را
درمعرض یک نا امنی اجتماعی؛قضایی و....احساس کردم ودر ذهن خود چنین مژده دادم که دستگاه
قضایی بدنبا ل دریافت این خبر ستاد بحران قضا ،تشکیل می دهد وبا دعوت از جامعه شناسان
وروانشناسان وحقوقدانان داخلی وخارجی وتشکیل کار گروههای متبحر در صدد دستیابی به دلایل
وقوع چنین انفجاری برخواهد آمد وتمام کشور برای رفع آن بسیج خواهد شد اما .......دریغ از یک
احساس مسئولیت در دستگاه قضا وسایر مقامات ارشد کشوردر مقابل بیماری ذکر شده!!
جناب آقای شاهرودی
مقامات عالی قضایی
آیا وقت دارید به عمق آثار تخریبی این گزارش توجهی هر چند اجمالی داشته باشید!!
بنابر آمار ی که رئیس دستگاه قضا اعلام داشته است (تشکیل هفت تا هشت میلیون پرونده در
سال)اگر درفرض قریب به ظاهر برای هر پرونده دو نفر اصحاب پرونده تصور کنیم ؛یعنی در سال 1386
حدود شانزده میلیون نفر از مردان وزنان این کشور درگیر دستگاه قضا بوده اند!!!
واگر حداقل سه نفر از خانواده طرفین پرونده را هم به واسطه تعلقات ودل نگرانی ها همراه اصحاب
پرونده قرار دهید خواهید دید بخش اعظمی از مردم کشورمان در گیر دستگاه قضایی هستند ودر
راهروهای محاکم ودادسراها رفت وآمد می کنند.!!
آیا در چنین وضعیتی مردم می توانند در حوزه های تولید وکار وعلم و....مشغول شوند وفعالیت موثری داشته باشند؟؟
کشوری که می خواهد درسال1404 از جمیع جهات سرآمد کشورهای منطقه وآسیا با شد چگونه می
تواند در چنین شرایطی از شاخص های رو به جلو برخوردار باشد؟؟؟
آیا فرصت کرده اید به آمارهای وحشتناک منتشره از سوی مراکز رسمی کشور در مورد افسردگی،نا
امیدی از فردای مستقرو...در طبقات مختلف جامعه نگاهی هرچند کوتاه داشته باشید؟آیا رابطه
بیماری های روانی واجتماعی را با افسار گسیختگی های این چنینی تحلیل وبررسی کرده اید؟
آیا برای یکبار نمی خواهیم معظلات موجود را جراحی کنیم؟
نگارنده خوب می داند که برای جراحی نیازمند جراح حاذق می باشد وعزم برای اصلاح وبرنبود آن
در شرایط کنونی واقف است اما با نگارش این یادداشت صرفا قصد بر این بود در آستانه تشکیل این
همایش گزارش سال پیش ریاست محترم نظام قضای کشور را یاد آوری کنم تا گذشت زمان باعث
نشود که به رسم معهود در این اجلاس هم گزارش های شادی آفرین بدهیم .البته شادی برای گوینده
وشنونده های حاضر در جلسه نه برای مردم کشورمان که آنان بهتر از ما می دانند که کشورمان هم
سخنرانان خوبی دارد وهم متن ها قشنگی سروده می شود اما دریغ از یک حرکت برای به اجرا
درآوردن آن چه که سروده می شود!!
گفتنی ها بسیار است اما در این مجال فقط به همین چند سطر بسنده می شود
